تناقص

تناقص یعنی اینکه بین یه عالمه حس خوب یه دفعه یادت بیفته اونی که باید باشه نیس تا خنده هاتو باهاش شریک بشی. یعنی اینکه هیچ وقت از نزدیک ندیدیش ولی حضورش موجب آرامشه هرچند شاید از نظر بقیه اون ایده آل ترین فرد ممکن واست نباشه ولی همین آرامشه رو به هزار و یک چیز تو دنیا ترجیح بدی. تناقص یعنی شاید ته دلت، خودتم بدون رسیدنی در کار نباشه ولی بجنگی واسه همون یه درصد احتمال بودن روزای خوب. یعنی تمام دنیا بگن نه ولی تو بگی آره.

می دونی چیه عزیز من، تا وقتی نجنگی، تا وقتی حسای منفیو پس نزنی، حتی اگه اون بهترینه هم سراغت بیاد ته ته دلت انگار یه جای کار می لنگه!

کاش یکم یاد می گرفتیم میون این همه اتفاقای ناگوار به اندازه ی توانمون حال خوبو بهم منتقل کنیم.

پیش نوشت: یکی از بدترین دردای دنیا کشیدن دندون عقلهاز اون درداس که با خودت میگی خدا نصیب گرگ بیابون هم نکنه. فقط نمی دونم چه جوری بعضیا دندون عقل می کشن ولی بخیه نمی خوره؟

پیش نوشت2: دارم با خودم فکر می کنم این حجم از وابستگی که من به پتوم دارم اصلا طبیعی نیس همین الان من به امید اینکه برم خونه و پتوم رو بغل کنم می خوام کلاس 2 تا 4 اونم با یه استاد بسی مهربان رو تحمل می کنم.

برچسبها: دل نوشته, حرف دل زلزله...